منطقه اسپیرو

این منطقه دیدنی و دل‌انگیز در حدود ۲۰ کیلومتری شمال‌غربی روستای کلاته و ۱۰ کیلومتری شمال‌شرقی روستای بادله قرار دارد. برای دسترسی به آن، ابتدا ۱۷ کیلومتر از جاده آسفالته کلاته به بادله را طی کنید تا به استخر بزرگ و پرآبی در سمت چپ جاده برسید. سپس از نخستین جاده خاکی در سمت راست وارد مسیر شده و به سمت شمال حرکت کنید.

این جاده خاکی با پیچ‌وخم‌های فراوان از میان پوشش نیمه‌جنگلی درختان اورس عبور می‌کند و به‌تدریج ارتفاع می‌گیرد. در فصل بهار، به‌ویژه در اردیبهشت و خرداد، بوته‌های فراوانی در اطراف مسیر می‌رویند که با گل‌های صورتی، بنفش، آبی و زرد چشم‌اندازی بسیار زیبا و شگفت‌انگیز پدید می‌آورند.

پس از طی حدود ۳ کیلومتر در این مسیر، به بلندترین نقطه میان منطقه بادله و کلاته می‌رسید؛ جایی که از نقاط مختلف شهر، به‌ویژه در زمستان و هنگام پوشیده شدن از برف، قابل مشاهده است. از این ارتفاع، چشم‌انداز زیبایی از روستاهای اطراف و نیز کوه‌های شاهدار و ملک پیش روی شما قرار می‌گیرد. دشت وسیع دامنه شاهدار با پوششی سبز و گسترده دیده می‌شود و نسیم‌های ملایم اما نسبتاً خنک، سبزه‌ها را به حرکت درمی‌آورند. درمنه‌ها، قیچ، گون‌ها، کلاه‌میرحسن، علف‌های گندمی و دیگر گونه‌های گیاهی تا دوردست‌ها گسترده‌اند و گله‌های گوسفند نیز در دشت دیده می‌شوند. آسمان این ناحیه معمولاً آبی و شفاف است و نسیمی خنک که از هر سو می‌وزد، در بهار و اوایل تابستان با عطر دل‌انگیز گل‌ها همراه می‌شود.

در ادامه مسیر، جاده همچون ماری پیچان به سمت کف دره پایین می‌رود. به همین دلیل توصیه می‌شود اگر وسیله نقلیه‌ای با شاسی بلند و توان مناسب ندارید، خودرو را در همان نقطه مرتفع پارک کرده و ادامه مسیر را پیاده طی کنید. در پایین تنگه کوه‌های بادله، رودخانه‌ای زیبا و باصفا جریان دارد. در انتهای جاده و کنار رودخانه دو گوسفندسرا قرار دارد که یکی از آن‌ها متعلق به مرحوم آقاگل‌محمد بنائیان سفید و خانواده مهمان‌نواز او بوده است؛ مردمانی که خاطره مهمان‌نوازی‌شان با صبحانه‌ای ساده و دلنشین شامل نان محلی «کلوا»، لبو، کره گوسفندی، دوغ، آروشه، پنیر خیکی و چای دودی در کنار شومینه سنتی برای بسیاری از رهگذران به‌یادماندنی بوده است.

با ورود به منطقه اسپیرو، دریچه‌ای شگفت‌انگیز از طبیعت بکر کلاته و بادله پیش روی گردشگران گشوده می‌شود. مسیرهای پیاده‌روی در کف دره یا در حاشیه رودخانه امتداد دارند و می‌توان آن‌ها را به سمت شرق ادامه داد. همچنین مسیرهای مال‌رو و پاکوبی در دامنه‌های جنگلی اطراف رودخانه وجود دارد. در طول این مسیر، جاذبه‌های طبیعی متعددی همچون آبشارهای کوچک، آواز پرندگان، درختان جنگلی زیبا و انواع گل‌ها و گیاهان رنگارنگ دیده می‌شود. در هر پیچ مسیر و گذر از میان دره‌ها، ناگهان چشم‌اندازهایی گسترده پدیدار می‌شود که حس آرامش و شگفتی را به همراه دارد.

ادامه مسیر رودخانه پس از حدود سه ساعت پیاده‌روی به روستاهای بندبن، تجرخیل و باداب‌سر می‌رسد. بهترین زمان گردشگری در این منطقه از اردیبهشت تا اواخر مهرماه است؛ زیرا در دیگر ماه‌های سال، به‌دلیل بارش‌های سنگین برف و باران، رفت‌وآمد در این ناحیه دشوار می‌شود.