کویر رملی (شنهای روان)
این منطقه کویری از حاشیههای جنوبی شهرستان دامغان آغاز میشود و تا روستای یزدانآباد در فاصله حدود ۷۵ کیلومتری این شهر امتداد دارد. این ناحیه با پوشش گیاهی تنک شناخته میشود و در بسیاری از بخشها در میان شنهای روان قرار گرفته است. هرچه به سمت جنوب و بهویژه پس از روستاهای حسنآباد، امروان و خورزان پیش بروید، گستره شنهای روان بیشتر میشود و خاک زمین نیز نرمتر، خشکتر و از نظر مواد غذایی برای کشاورزی فقیرتر میگردد.
در کویر رملی دامغان، انبوه شن بیش از هر پدیدهای جلب توجه میکند. خاک این منطقه عمدتاً زرد مایل به خاکستری است و در میان آن گاه بوتههای کوچک و نازک یا درختچههایی مانند تاغ و گز دیده میشود که برای بقا در این محیط سخت تلاش میکنند. وزش باد، شنهای زرد و آجریرنگ را به شکل تپههای شنی درمیآورد و این تپهها با هر طوفان جای خود را تغییر میدهند.
تپههای شنی در نور صبحگاهی و هنگام غروب، با شیبها و انحناهای نرم خود جلوهای بسیار زیبا و مسحورکننده پیدا میکنند. در واقع، کویر رملی را میتوان دریایی از شنهای نرم زرد و نارنجی دانست که هنگام وزش بادهای شدید، همچون امواج دریا به حرکت درمیآیند و موجهای شن بر سطح زمین شکل میگیرد.
هرچند این چشمانداز کویری در نگاه نخست ممکن است تصویری از خشکی و فقر طبیعی را القا کند، اما تماشای آن مفاهیمی همچون صبر، پایداری و تلاش برای بقا را در ذهن بیننده تداعی میکند. همین ویژگیها سبب میشود دوستداران طبیعت با نگاهی عمیقتر و آرامتر به زندگی و دشواریهای آن بنگرند.