تولّد: ۱۳۲۲ هـ.ش، دامغان
حسن احمدی پس از گذراندن تحصیلات مقدماتی و دوره کارشناسی، در سال ۱۳۴۵ هـ.ش دوره کارشناسی ارشد مهندسی کشاورزی، رشته جنگل و مرتع را در دانشگاه تهران به پایان رساند. وی در سال ۱۳۵۰ موفق به اخذ کارشناسی ارشد فرسایش و رسوب از دانشگاه بُردو فرانسه شد.
او در سال ۱۳۵۳ مدرک دکترای آبخیزداری را با دفاع از رسالهای با موضوع «بررسی فرسایش در سرب و ارائه مدل جهت کنترل سیل» از دانشگاه بُردو فرانسه دریافت کرد و پس از آن در مقاطع مختلف دانشگاهی به تدریس اشتغال یافت.
احمدی حدود ۲۵ طرح تحقیقاتی را به سرانجام رسانده است که از مهمترین آنها میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
- مقایسه پتانسیل رسوبدهی فرسایشهای بادی و آبی با استفاده از مدلهای MPSIAC و IRFR در حوزه آبخیز آبخشای کرمان
- بررسی ویژگیهای بومشناختی (اکولوژیک) جوامع گیاهی با توجه به واحدهای ژئومورفولوژی در منطقه چنار راهدار (استان فارس)
- مقایسه سه روش مطالعه در منابع طبیعی و تعیین واحدهای برنامهریزی در حوزههای توجیهی اجرایی (حوزه بید و اسفراین)
- ارزیابی کمّی بیابانزدایی در دشت آققلا و ارائه یک مدل منطقهای
- منشاءیابی رسوبات بادی در منطقه نرماشیر بم
- طرح بررسی مورفولوژی ماسهزار دامغان
- طرح مرتعداری مناطق نورآباد ممسنی، گچساران و یاسوج
- طرح مرتع و آبخیزداری مناطق ماکو و نهاوند
- بررسی تغییرات آبوهوایی طی دوره چهارم در ایران؛ مطالعه موردی مهارلو شیراز و دشت کویر (طرح مشترک با دانشگاه استراسبورگ فرانسه)
- طرح مشارکت مردمی در مطالعه، طراحی و تدوین مدیریت آب و خاک
- ارائه مدل منطقهای برای تبیین تأثیر عوامل انسانی در بیابانزدایی
- بررسی الگوی جریان حول اپیهای واقع در قوس رودخانه
- بررسی بومشناسی حومه تهران برای برنامهریزی زیستمحیطی
وی در همایشها و مجامع علمی بینالمللی متعددی حضور یافته است، از جمله:
- سمپوزیوم بینالمللی بیابانزدایی، افریقای جنوبی، ۱۳۸۱ هـ.ش
- هفدهمین همایش خاکشناسی، تایلند، ۱۳۸۱ هـ.ش
- هجدهمین کنگره jornadas de fitosociologia، ۱۳۸۰ هـ.ش
- همایش گروه ویژه Earsel درباره سنجش از دور در کشورهای در حال توسعه، بلژیک، ۱۳۷۹ هـ.ش
آثار و تألیفات:
- ۳۶ مقاله به زبان فارسی
- ۱۴ مقاله به زبان انگلیسی
- کتاب «ژئومورفولوژی کاربردی»
- کتاب «فرسایش آبی» در دو جلد
حسن احمدی در سال ۱۳۸۲ هـ.ش به عنوان استاد نمونه دانشگاه تهران معرفی شد.
منبع: دانشنامه مشاهیر و مفاخر دامغان، ص ۵۳.
