متولّد: 1343 ه. ش، دامغان
مدرس دانشگاه، دکترای ادبیات
وی در 1367ش مدرک کارشناسی ادبیات فارسی را از دانشگاه فردوسی مشهد گرفت. در 1370ش مدرک کارشناسی ارشد همان رشته را از دانشگاه تربیت معلم تهران و در 1375ش مدرک دکترای آن رشته را از دانشگاه تهران با پایاننامه درآمدی بر نمادپردازی اصطلاحات خمری در شعر عرفانی فارسی دریافت کرد.
صرفی در 1376ش در دانشگاه شهید باهنر کرمان استخدام شد. او مقالات متعددی در نشریه دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه شهید باهنر کرمان به چاپ رساند؛ از جمله؛ آزمون آتش، 1379ش؛ جامعهشناسی شعر فرّخی یزدی، 1378ش؛ نمادپردازی آفتاب در اشعار شمس مغربی، 1380ش؛ اصطلاحات صوفیه، 1377ش؛ بازتاب باورهای خرافی در مثنوی، 1383ش.
کتابهای: صفیر سیمرغ، 1382ش؛ نامه افضل و ز کوی سلامت از تألیفات اوست.
مسئولیتها:
– رئیس بخش ادبیات، 1376ش؛
– معاون آموزشی دانشکده ادبیات، 1379-1380ش؛
– مسئول مرکز تحقیقات فرهنگ و زبان ایران؛
– دبیر همایش شاه نعمتالله ولی، 1379ش؛
– مسئول تهیه گزارشهای دانشگاه؛
– سردبیر مجله مطالعات ایرانی؛
– دبیر علمی همایش بررسی پیشینه فرهنگ ایران، 1381ش؛
– دبیر علمی بررسی اساطیر و نمادهای ایرانی، 1381ش؛
– ویراستار مجله دانشکده ادبیات و اداره انتشارات دانشگاه.
وی در 1380ش مقام اوّل کتاب سال استان را کسب کرد.
– محمدرضا صرفی، زندگینامه شخصی، مورخ 18 خرداد 1383ش، بنیاد ریحانه، س 694/1006
